Bram Tankink heeft dit seizoen, als 39-jarige coureur, afscheid genomen van z’n professionele fietscarrière. En daarmee neemt het profpeloton afscheid van een renner die eigenlijk bijna altijd vrolijk is. Parallel aan z’n afscheid heeft Bram Tankink een boek uitgebracht, waarin hij uit de doeken doet hoe zijn leven is verlopen. En daarin vinden we een aantal interessante uitspraken over het leven op én naast de fiets. We leren het persoon achter de lach kennen.   

Liefde (gaat) voor de koers

In z’n tweede jaar als profrenner rijdt Bram Tankink de Ronde van Duitsland. Na als een bezetene meerdere malen te hebben aangevallen, komt hij op dag één als eerste over de finish. Van de drie truien raakt hij er elke dag een kwijt. De laatste dag dat hij in de gele (leiders)trui rondrijdt, krijgt hij een sms’je van z’n (toen nog niet) vriendin: ‘Ben je in Maastricht? We gaan morgen weer op stap.’ Hij kan die kans niet laten schieten, en overtuigt de ploeg dat hij ziek is. De volgende dag rijdt hij met een vriend mee terug naar Maastricht, waar hij ‘s avonds met Vera, z’n huidige vrouw, uitgaat. Klein detail: de vólgende dag was hij écht ziek.

Bram Tankink Ronde van Duitsland

Bram Tankink in de leiderstrui – Foto: Cor Vos

Terug van vakantie per fiets

Op z’n 14e rijdt Bram Tankink, samen met z’n oudere broer een een gezamelijke vriend, vanuit vakantiebestemming Le-Puy-en-Velay op de mountainbike terug naar Haaksbergen. De route, die Bram voor de vakantie al had uitgestippeld, zou zo’n twee weken moeten duren. Met twee tassen op ieders fiets fietsen de jonge jongens zo’n 100 tot 120 kilometer per dag. Natuurlijk moeten alle tussenliggende berggebieden worden aangedaan: via de Alpen, Vogezen, Jura, Saarbrücken en Sauerland bereiken ze uiteindelijk de eindbestemming.

Met 11 bandenplakkers aan de start van een prof-koers

Bram’s eerste wegfiets was een paarse Colnago. Toen hij werd uitgenodigd om de Tour de l’Ain te rijden, hoefde hij daar niet lang over na te denken. Eenmaal aangekomen was z’n fiets het middelpunt van de aandacht bij de ploeg. Zo werd er gevraagd waar z’n zadelbout was. ‘Dat heb ik eruit gedraaid, want m’n zadel zit toch vast en het scheelt gewicht.’ Dat z’n zadel vastgeroest zat klopte, maar hij wist niet dat de bout eruit was getrild. Evenals de binnenband, waar welgeteld 11 plakkers op zaten.

Bram Tankink de ‘sierlijkste renner’

In de Ronde van het Baskenland 2011 wint Bram Tankink in het klassement van de tussensprint. Vooral toevallig, door enkele keren als eerste over de tussensprint-lijn te komen tijdens een aanval. Maar als Bram na zich na de huldiging richting de ploegbus wilt begeven, wordt hij tegengehouden. Hij moet nog een keer het podium op. Als z’n naam wordt omgeroepen, stapt Tankink het podium nogmaals op en ontvangt een iets grotere beker als de eerste. Wanneer hij leest wat hij heeft gewonnen, komt hij niet meer bij van het lachen. Hij is verkozen tot de ‘sierlijkste renner’ uit het peloton.

Bram Tankink ronde van het baskenland

Bram Tankink op het podium na de Ronde van het Baskenland – Foto: Cor Vos

Trainingsregels

Bram Tankink is een renner als geen ander. Hij heeft er, in de 18 jaar als profrenner, dan ook een hoop eigen trainingsregels op na gehouden. Zo begon Tankink vaak zonder eten aan de trainingsronde, want halverwege stond een koffiepauze gepland. Iedere werknemer heeft recht op een koffiepauze, dus wielrenners ook. Vaak ging de koffie gepaard met een goed stuk staart. Bovendien is 40 minuten op de Tacx gelijk aan een uur trainen. Want, als je op de weg fietst, houd je je benen weleens stil. Shammy time is training time! Ook mag het aantal uren op de fiets worden afgerond op een kwartier. 4uur 7 minuten en 30 seconden staat dus gelijk aan 4 uur en 15 minuten fietsen. En aangezien je, wanneer je in de winter de mountainbike verkiest boven de wegfiets, op een mountainbike harder moet trappen, staat 4 uur mountainbiken gelijk aan 6 uur op de weg.

Liefde voor de natuur

Bram Tankink heeft oog voor de natuur. Het genieten van de omgeving heeft ‘m zelfs doen genieten van de zwaarste bergbeklimmingen, maar het brengt hem ook verder in het leven. Zo heeft is hij na z’n profcarrière aan de slag gegaan als duurzaamheidsambassadeur voor de Brightlands Chemelot Campus. Z’n inspanningsastma, die hij door fietsen in vervuilde lucht heeft opgelopen, besefte hij dat hij een steentje wilt bijdragen aan een schonere toekomst. De verbindingskunsten van de wegkapitein moet de transitie naar een duurzame toekomst versnellen binnen de nieuwe industrie waarin hij een uitdaging heeft gevonden.

Bram Tankink Tour de France

 Zelfs tijdens de zwaarste etappes weet Bram van de omgeving te genieten – Foto: Cor Vos