De Ronde van Frankrijk. Drie mythisch klinkende woorden waarbij iedereen de link legt naar de allergrootste helden uit het wielerpeloton. De Tour de France is het summum geworden van het wielrennen. ‘De Ronde’ die je gereden moet hebben, wil je als echte wielrenner worden beschouwd. Of dit niet allemaal wat overroepen is, laat ik in het midden. Toch kan het bij profwielrenners knagen, als ze ‘die Grote Ronde van Frankrijk’ nooit hebben kunnen rijden. Laat staan wanneer ze, door omstandigheden, vlak voor Parijs moeten opgeven.

Een levensdoel

Dat laatste was het geval bij mijn vader, Alain Desaever. Van 1976 tot 1985 was hij profwielrenner. In z’n carrière wist hij meer dan 10 profzeges te bemachtigen, naast tal van ereplaatsen in de regionale wedstrijden. Alle klassiekers in binnen- en buitenland reed hij uit. Hij nam verschillende malen deel aan Giro d’Italia, Vuelta a España en de Tour de France. In het peloton stond hij bekend als een meesterknecht die de kopman uren uit de wind wist te houden. Toch, na z’n profcarrière te hebben afgesloten, knaagde er iets bij hem. In zowel 1979 als 1980 nam hij deel aan de Tour. Beide keren haalde hij Parijs niet. Vooral die van 1979 vond hij doodjammer. Op enkele dagen van het einde moest hij met maagproblemen de Ronde verlaten.

Dat geknaag van mijn vader is nu mijn levensdoel geworden. Het uitrijden van Tour-editie van 1979. In 2014 is mijn vader overleden aan kanker. Zijn dood greep mij enorm aan. Ik was in één klap mijn vader en beste vriend kwijt. Uren fietsten we samen in de Westhoek, uren vertelde hij over de koers en alles wat hij had meegemaakt. Om hem te eren wil ik voor hem, 40 jaar na dato, die Ronde van ’79 uitrijden. Project ‘TDF7919’ was geboren. Zijn ‘mislukking’ goedmaken is voor mij een manier om het verlies een plek te geven.

Tour de France 1979

De route van de Tour de France ’79

20.000 kilometer per jaar

Na een korte eigen carrière in het wielrennen, besliste ik als 22-jarige dat de kans om prof te worden nihil was. Hierdoor nam ik opnieuw mijn studies op en behaalde mijn diploma onderwijzer. Het fietsen bleef voor mij echter een leuke bezigheid, zodat ik tijdens elk momentje vrije tijd de fiets van stal bleef halen. Elk jaar was het doel om zo’n 10 000 kilometers in de benen te hebben. Na het overlijden van mijn vader, nam ik de gewoonte vlug weer op. Ondertussen is het jaarlijkse doel verdubbeld en zitten we aan 20 000 kilometers per jaar. Met deze basis in de benen, was het jaar 2019 het jaar bij uitstek (40 jaar na datum) om TDF7919 af te werken.

In de zomer van 2018 begonnen de voorbereidingen volop. Tijdens de zomervakantie werden heel wat extra lange trainingen gedaan, zodat ik kon kijken hoe mijn lichaam reageerde op dagelijkse ritten van 200km. Gelukkig bleef ik gespaard van veel knieproblemen, die tijdens mij tijdens mijn koers-carrière parten speelden. In de Alpen werden een tweetal ritten verkend. Dit kende een wisselend succes, want op Alpe d’Huez ging die het licht uit na meer dan 200km in de benen. Eind augustus werd een laatste test in Spa Francorchamps gereden. Tijdens de ‘acht uur van Francorchamps’ eindigde ik na 256km op het legendarische circuit als 4de bij de solo’s. Nadien laste ik een welgekomen rustperiode in.

De tegenvaller op Alpe d’Huez opende mijn ogen, om niet lichtzinnig de voorbereidingen op TDF7919 te starten. Na een rustperiode begonnen de voorbereidingen echt met de opstart van twee wekelijkse sessies core stabiliteit bij Kinesist Peter. Na een test in de Red-Cords werd immers duidelijk dat er aan veel zaken hard zou gewerkt moeten worden.

Kenny Desaever TDF7919

Kenny Desaever in training

Consessies

Ook het eerste bezoek aan de diëtist bezorgde mij extra huiswerk. Dik kon je mij moeilijk noemen met mijn 71kg voor een man van 1meter 80. Toch liet Tom mij weten dat ik met mijn 14 procent vet te veel vet had voor de onderneming die mij te wachten stond. Door het aanpassen van enkele voedingsgewoonten sloeg zijn recept vlug aan en elke maand viel er progressie te merken.

De choco-boterham ’s morgens met een lekker stuk bananen-chocolade is verdwenen. Sinds september eten we banaan met havermoutpap. De wekelijkse date met de koffiekoeken op vrijdag, zijn ook van de menukaart geschrapt en vooral de chips/snoep/koekenkast wordt veel minder open gedaan. Alcohol was nooit een grote liefde, dus mijn voornemen om van januari tot het einde van mijn ronde geen druppel te drinken, valt mij niet zwaar. Bijna wekelijks kan je mij wel nog terugvinden in een goede frituur als beloning voor mijn goede werk! 
Het doel van 6 à 8 procent vet bij de start in juli lijkt op die manier gemakkelijk haalbaar; momenteel flirten we met een percentage van 9 procent.
Om mezelf niet voorbij te hollen in de trainingen nam ik ook een trainer onder de arm. De neiging om te veel te willen trainen, is mij niet vreemd, dus wat supervisie hierrond is absoluut nodig. Met Stefaan vond ik een jonge gemotiveerde trainer, die mij in alle rust laat verder werken naar het ultieme doel deze zomer.

De trainingsarbeid in combinatie met een voltijdse job, is niet altijd eenvoudig. Om aan een voldoende volume per week te komen is het nodig om ook na de dagtaak extra kilometers te malen. Zo zijn de dagen helemaal gevuld met slapen, werken en trainen. Een doordeweekse maandag ziet er plots niet zo gewoon meer uit. ’s Morgens een uurtje losfietsen naar het werk, een volledige dag lesgeven en vervolgens een tweetal uur fietsen naar huis. ’s Avonds wacht er nog een sessie Red-Cord van een uur. Dan snap je wel dat je blij bent als je je bed in kan kruipen. 
Op woensdag, zaterdag en zondag plannen we meestal een lange duurtraining in. Om het gezin een beetje tegemoet te komen, probeer ik steeds om 7 uur ’s morgens te vertrekken, zodat ik rond 13u-14u toch zeker thuis ben en ook wat tijd kan voorzien met hen.

Thuisfront

Hoe ze thuis opkijken tegen al deze arbeid….. tja, het is niet altijd even evident om een perfecte balans te vinden tussen: trainingen, job, vrije tijd en het gezin. Mentaal is het soms zeer moeilijk om te zien dat ik zo weinig tijd kan spenderen met mijn vrouw Inge en dochter Aiko. Je voelt een gemis aan vrije tijd. Je voelt dat je je gezin, vrienden en familie wat in de steek laat door steeds maar te trainen en ook tijd te willen voorzien om toch maar een beetje te kunnen rusten! 
Regelmatig betrap ik mezelf erop dat ik, omwille van vermoeidheid, liever wat in de zetel lig te rusten. Gelukkig zijn ze beiden zeer begripvol en steunen ze me ten volle. Ze weten immers dat deze periode ook niet oneindig lang zal duren en dat ze nadien hun ‘man’ of ‘papa’ volledig zullen terugkrijgen.
Een klein project wordt ondertussen groter en groter. Om een extra doel aan het project vast te hangen, hebben we ook een goed doel gekoppeld aan TDF7919. Dankzij giften, het organiseren van een TDF7919 quiz en een fietsevement op de lokale markt hoop ik om heel wat geld in te kunnen zamelen voor het Kinderkankerfonds.

Er ligt nog heel wat werk klaar voor mij, maar dankzij de warme steun vanuit diverse hoeken hoop ik om het TDF7919 doel te behalen.

Tijd brengt raad of alles niet wat te veel is. Het zoeken naar een goede mix om vrije tijd, job, training, rust en gezin goed te combineren heb ik, met nog vier maanden voor het grote doel, nog niet helemaal bereikt. Maar dit avontuur pakt niemand mij af; we gaan door tot het einde zodat mijn vader op de juiste manier gekroond kan worden als de prachtige coureur die hij altijd al is geweest!

Benieuwd naar de laatste ontwikkelingen rondom het project? Je kunt TDF7919 op Facebook en Instagram volgen.

~ Dit is een column van Kenny Desaever