Drie dagen lang mocht ik de QWIC Performance testen. Een speed pedelec of high speed elektrische fiets; elektrische ondersteuning tot 45 kilometer per uur op een futuristische tweewieler? Laat die lange rechte stukken maar komen. Toch?

Het stoplicht springt op groen. Naast mij staan twee fietsers en een snorfiets. Ze kijken naar me; dat voel ik. Het zijn blikken van verwondering of verbazing. Welke van de twee emoties overheerst bij mijn talloze aanschouwers deze twee dagen, blijft tot op de dag van vandaag een mysterie. Ik ga op de pedalen staan om mijn stalen test-ros in beweging te krijgen. Dan vliegt de elektrische ondersteuning aan en vlieg ik weer op hoge snelheid verder over het fietspad.

De eerste rit, van werk in hartje Amsterdam naar mijn geliefde vinex-eiland IJburg, is ruim 12 kilometer lang. Normaliter trap ik daar op m’n papa-Cortina zo’n 40 tot 50 minuutjes over. Nu ben ik er binnen 20 minuten.

Een gele nummerplaat én dus een helmplicht

Je springt in het oog met een speed pedelec; de snellere variant in de e-bike klasse. En dan is die van mij ook nog eens oranje. Is het ongemakkelijk? In het begin zeer zeker wel. Achteruitkijkspiegels, een helm. Het is voor de huis-tuin-en-keuken-forens even wennen.

Maar wat je ervoor terug krijgt is tijd en een bijzonder aangename snelheid. Een snelheid die naar mijn gevoel tijdens die eerste rit niet echt thuishoort op het fietspad. Thuisgekomen zoek ik hebberig op hoeveel mijn QWIC Performance zou moeten kosten. Ik gooi er meteen maar een rondje journalistieke research omtrent het fenomeen speed pedelec tegenaan, ook.

Een speed pedelec heeft een gele nummerplaat én helmplicht. Ah, juist. Ik had de openbare weg op gemoeten met mijn oranje vriend. Dat verklaart wellicht de verbaasde blikken van mijn medefietspadgebruikers.

Getoeter, geroep en een handje uit het raam

De volgende dag besluit ik me netjes aan de wet te houden. Ik duik de openbare weg op met de QWIC. Vrijwel direct merk ik dat automobilisten in de war raken van mijn aanwezigheid. Je oogt toch een beetje als een verdwaalde toerist, zeker wanneer je voor een stoplicht staat te wachten. Het is voor zo’n stoplicht waar ik word aangesproken door een wachtende automobilist. Getoeter. Geroep. Een handje uit het raam. Amsterdamse weggezelligheid. Het licht springt op groen en ik vlieg weg.

Inmiddels wist ik dat je de e-bike niet in z’n zwaarste versnelling moet laten staan als je aankomt bij een rood stoplicht. Dan trap je je namelijk helemaal het schampes om op gang te komen. En langzaam op gang komende weggebruikers daar houden ze in de stad totaal niet van. Even terugschakelen en je bent bij groen licht sneller weg dan de gemiddelde auto.

Dat optrekken en terugschakelen blijft een ritueel tijdens deze tweede rit. Het allergrootste nadeel is namelijk dat als je je netjes aan de regels houdt, je in principe gewoon een scooter bent. Zo beland je netjes in de rij voor ieder stoplicht. En dat zijn er in het centrum van de stad nogal wat. De rit welke eerst 20 minuten duurde, duurt nu 35 minuten. Dat is op z’n hoogst tien minuten sneller dan met de normale fiets.

Dat tijdsverschil komt ook door het feit dat je als gelenummerplaathouder heel wat kortere routes moet laten schieten. Het Vondelpark? Forget it. Het Diemerpark met z’n heerlijke lange slingerende stukken. Not for you.

Men lijkt er nog niet aan gewend

Op de lange stukken, met name buiten de stad, kan je echt mooi vaart maken. Met de wind in de rug haal ik heuvel af de 51 kilometer per uur. Dat is in alle eerlijkheid echt te snel voor mijn gevoel. Al geeft de QWIC je op geen enkel moment het gevoel dat je de controle verliest. De fiets is relatief zwaar en daardoor stabiel en voelt op geen enkel moment onveilig.

Het is eerder de indruk die je achterlaat bij automobilisten die onveilige situaties kan opleveren. Men lijkt nog niet echt gewend aan het fenomeen speed pedelec. Met name de snelheid in combinatie met het fiets-esque uiterlijk verwart men zichtbaar.

Al en met al blijf ik na drie dagen op de QWIC met gemengde gevoelens achter. Het rijden an sich is oprecht heerlijk. Je maakt vaart, glijdt door de bochten en een vreemd gevoel van vrijheid maakt zich al snel van je meester. Voordelen die de malle helm al snel doen vergeten. Dus woon je buiten een grote stad en wil je de e-bike gebruiken voor lange stukken richting werk of studie? Dan is het een uitermate goede koop. Het prijskaartje van een kleine 3600 euro voelt relatief hoog maar je krijgt er oprecht topkwaliteit voor terug.

Het is de gele nummerplaat die in mijn specifieke geval de twijfel in m’n oordeel zaait. Met name in de stad, is de e-bike even snel als een auto. En dat is in dit geval geen voordeel. Voorlopig houd ik het dus bij mijn helmloze papafiets. Tot het grote plezier van mijn vriendin.