Peter Sagan is een renner van wereldniveau. Als eerste renner ooit slaagde hij erin om drie keer achter elkaar Wereldkampioen op de weg te worden. Maar Sagan is méér dan alleen een wielrenner. Het is een persoonlijkheid. Een waar veel renners aan moesten wennen. Maar één ding is zeker; met z’n prachtige accent, grappen én kwaliteiten als renner betekent hij veel voor de fans van de sport. Daarmee is hij waarschijnlijk een van de weinigen die een autobiografie kan schrijven vóór het einde van z’n carrière. Dus dat heeft hij dan ook gedaan. Zonder veel weg te geven, hebben wij een aantal spraakmakende feiten op een rij gezet.

Bang voor de Nederlanders

In de Proloog van het boek worden we meegenomen naar de wegwedstrijd tijdens het WK in Bergen, dat in 2017 werd gehouden. Sagan draagt op dat moment al twee jaar lang de regenboogtrui, en omschrijft vrij gedetailleerd hoe z’n laatste halfuur er in die trui uitziet. Tenminste, dat dacht hij toen. Ook de Nederlandse “oranje hemden” hebben indruk gemaakt op de drievoudig wereldkampioen. Sagan weet dat als Nederland op kop gaat sleuren, de koers geen pretje meer is. Over de Nederlanders schrijft hij het volgende:

Het tempo bleef tot vijf ronden voor het einde gelijkmatig. Toen stoven alle Nederlandse jongens plots naar voren en werd de koers op slag uiterst onaangenaam. Nederland lijkt op elk WK weer over een oneindige hoeveelheid sterke mannen te beschikken, en als je midden in het peloton zit en de ogenschijnlijk tientallen, één meter tachtig, in oranje truien gehulde spierbonken van tachtig kilo naar de kop van het peloton ziet stomen, weet je dat het tijd wordt om diep in te ademen en op je tanden te bijten. Het stoelriemen-vast-lampje in je hoofd springt aan. Het spel zit op de wagen.”

Een deel van de Nederlandse delegatie tijdens het WK op de weg – Foto: Cor Vos

Vogeltjesdans

Tijdens de eerste Tour de France van Sagan (2012) reed Fabian Cancellara na de eerste dag in de gele trui. Hij leek gebrand te zijn om ook in etappe 2 de etappeoverwinning mee te willen pakken. Op de laatste helling voor de finish demarreerde hij. Alleen Sagan en Edvald Boasson Hagen wisten aan te klampen. Sagan sprintte Cancellara in de laatste meters voorbij, en kwam met een vogeltjesdans-gebaar over de meet. Iets wat Cancellara persoonlijk opvatte, en daar niet blij mee was. In het boek blijkt de (toen 22-jarige) Slowaak al vóór de Tour een belofte te hebben afgelegd aan z’n vrienden; als ik win, doe ik de vogeltjesdans. Hij won die Tour de France nog twee etappes, waarin hij andere “overwinningsdansjes” deed.

De inzet van de vogeltjesdans – Foto: Cor Vos

Why so serious?

Het levensmotto van Peter Sagan is ‘Why so serious?’. Als hij een wedstrijd wint, dan is dat gaaf. Maar als hij als dertiende over de meet, dan is het niet anders. Er komt geen ander persoon over de meet.

Trainen doet hij ook om te kunnen koersen; niet om op papier de hoogste wattages weg te kunnen trappen. Een ploeg waarbij hij zijn eigen ding kan doen, zonder continu schema’s van trainers tot op de minuut te hoeven opvolgen, is meer zijn ding.

Foto: Cor Vos

Waarom knoeien met de natuur?

‘Waarom knoeien met de natuur?’ was het antwoord van Peter Sagan op trainers die hem vroegen of hij een sprinter of klimmer wilde worden. Een lichtere Sagan zou misschien sneller een berg opkomen, maar daarbij verliest hij wel een deel van z’n kracht. En dat is niet wat hij wilt. Hij kent z’n lichaam als geen ander. Maar anders dan de vorige alinea zou vermoeden, is hij ontzettend professioneel met de sport bezig. Goede voeding, trainen, rusten en wedstrijden rijden doet hij op z’n eigen, professionele manier.

Sagan dacht aan stoppen in 2015

Toen Sagan de overstap van Cannondale naar Tinkoff maakte, veranderde er veel voor hem. De man die hem overtuigde naar de ploeg te komen, Bjarne Riis, werd al snel op staande voet ontslagen. De trainer die was aangewezen om Sagan te begeleiden, zat enorm op z’n huid. Alle schema’s moesten precies worden afgewerkt, en na de training hing hij altijd aan de telefoon om Peter het hemd van z’n lijf te vragen. Met uitblijvende resultaten (later bleek dat hij een virus had) beleefde hij weinig lol meer aan het fietsen. Stoppen met fietsen was een idee waar hij regelmatig mee speelde. Hij hoefde op dat moment alleen z’n 3-jarig contract uit te zitten om vervolgens te kunnen rentenieren.

Peter Sagan doet een wheelie in het shirt van z’n nieuwe ploeg – Foto: Cor Vos

Gelukkig weten we nu dat Peter de lol in het fietsen weer heeft teruggevonden, want hij rijdt nog steeds rond in het peloton!