De Ronde van Lombardije wordt gerekend tot de vijf wielermonumenten. De andere vier zijn Milaan-San Remo, de Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix en Luik-Bastenaken-Luik. Toch lijkt de Ronde van Lombardije het ondergeschoven kindje te zijn.

Elk wielerseizoen kent een aantal duidelijke hoogtepunten. Het moment dat de eerste races in België worden gereden, de grote klassiekers zoals de Ronde van Vlaanderen. Parijs-Roubaix en Luik-Bastenaken-Luik, de eerste grote ronde met de Giro d’Italia, de grootste ronde van het jaar met de Tour de France en daarna begint eigenlijk het afbouwen. De Vuelta heb je dan nog en natuurlijk het WK, maar daarna krijgt het wielrennen niet meer zoveel aandacht. En dat is jammer. Want op die manier mis je eigenlijk de Ronde van Lombardije, de parel van de herfst.

Foto: Cor Vos

Afsluiter van het jaar

De Ronde van Lombardije wordt elkaar jaar in oktober gereden. Het is daarmee een race die voor sommigen als mosterd na de maaltijd komt. Als je als wielrenner aan het begin van het jaar een programma opstelt, dan kies je daarbij een aantal races uit waar je op je best wilt zijn. De geschiedenis heeft ons geleerd dat het heel moeilijk is om het hele jaar te strijden om de prijzen. De laatste keer dat iemand in hetzelfde jaar bijvoorbeeld de Giro en vervolgens de Tour won, is alweer heel lang geleden. Sommige renners willen pieken in het voorjaar, andere in de zomer met de Tour en voor sommigen is het WK het doel. Maar je optimaal voorbereiden voor de Ronde van Lombardije? Dat doet eigenlijk niemand. En dat maakt het juist zo leuk.

Omdat er niemand per se heel erg goed is, is het meer dan eens een open koers, waar er vele kanshebbers zijn. Daarbij zijn het de klimmers die voor de overwinning strijden. Zij moeten proberen om een aantal pittige klimmetjes over te komen en hebben daarnaast ook vaak te maken met slechte weersomstandigheden. En dat maakt de koers heroïsch. Je bereidt je er eigenlijk niet op voor, het is met zijn 250 kilometer en een aantal klimmetjes behoorlijk zwaar en als je pech hebt, regent het ook nog eens.

Foto: Cor Vos

Heldenkoers

Zwaar voor de renners, maar prachtig voor de kijker. Lekker vanuit je warme huiskamer kijken hoe de grote mannen van het peloton hun jaar op een perfecte manier willen afsluiten. Het zijn dan ook grote namen die de koers winnen. De afgelopen jaren zijn het helden zoals Vincenzo Nibali, Esteban Chaves, Daniel Martin, Joaquim Rodriguez, Philippe Gilbert, Damiano Cunego, Paolo Bettini en Michele Bartoli die de winst wisten te pakken.

De trofee voor de winnaar van ‘Il Lombardia’ – Foto: Cor Vos

Het enige nadeel van de koers en de grootste reden waarom het eigenlijk nooit de liefde krijgt die het verdient: Nederlanders winnen bijna nooit. Robert Gesink werd in 2016 zevende en in 2013 tiende,  Mollema wist in 2012 een zevende plek te pakken en in 2009 en 2008 pakten renners als Johnny Hoogerland en Karsten Kroon respectievelijk de vijfde plaats. Drie keer wist er een Nederlander te winnen. Hennie Kuiper was in 1981 de laatste en daarvoor pakte Jo de Roo de winst in 1962 en 1963. Geen koers dus als je wielrennen kijkt voor Hollandse glorie. Maar voor de neutrale kijker is het zonder twijfel één van de huzarenstukjes van het jaar.