Een jaar geleden vertelde mijn vriend, Jon Woodroof, dat hij iets had gehoord over een fietswedstrijd die in 2018 in Kirgizstan zou worden gehouden. ‘Klinkt gaaf’, zei ik nonchalant. En nu, een jaar later, zit ik op het puntje van mijn stoel als officiele “dot watcher” voor de Silk Road Mountain Race 1 (SRMR1).

SRMR1 is een rit van 1700 kilometer over ruig terrein – zonder support. Toen tot mij doordrong dat Jon daadwerkelijk mee zou doen, zocht én vond ik in lichte paniek een manier om als vrijwilliger betrokken te raken. Ik downloadde de benodigde apps, Trello en MAProgress, ver van te voren. Toen mijn man eenmaal aan boord van het vliegtuig naar Kirgizstan zat, werd het werkelijkheid. Ik dook  de informatie in, bekeek online tutorials van de apps om uiteindelijk niet te kunnen wachten tot de “dots” online zouden komen. Vooraf was ik tegenover de organisatie eerlijk over mijn (tot dan toe geen) ervaring, en dat mijn voornaamste reden was dat mijn vriend een van de deelnemers van de wedstrijd zou zijn. Ik luisterde alle afleveringen van de officiële podcast en vond enkele blogs en fotojournalisten om te volgen. Ik raakte langzaam in de ban van de SRMR1.

Jon (links) aan de start van de SRMR1 – Foto: Giovizz.it

Volgens de officiële dot watchers-voorlichting is mijn primaire focus gericht op de veiligheid van de rijders. Hoogteziekte is een reëel gevaar, dus elke (te) lange stop of rijder die van de route afwijkt moet worden genoteerd. Bovendien is het mijn taak om in de gaten te houden of er niet wordt valsgespeeld; enorme snelheden of het achterstevoren voortzetten van de reis zijn potentiële indicatoren.

De ‘dots’ bewegen

18 Augustus klonk het officiële startsein in Bisjkek, de hoofdstad van Kirgizstan, en een Trello-notificatie wees mij op de negen deelnemers die ik in de gaten moet houden. Toen bekend werd wie ik in de gaten moest houden, heb ik ze via social media persoonlijk op de hoogte gebracht dat ik een oogje in het zeil houd; ik voelde me intuïtief direct verantwoordelijk over ze. Ze reageerden allemaal, en sommigen waren verrast dat ze een persoonlijke dot watcher hebben!

Links: een live zicht op de rijders (“dots”) op de kaart. Rechts: de Trello-lijst met rijders die ik in de gaten moet houden.

Op het moment dat de wedstrijd van start ging, voelde ik dat ik het niet kon loslaten. Ik klikte wat rond en zag al snel dat acht van de negen dots bewogen. Ook voor mij was het even uitzoeken, maar ik kwam er al snel achter dat er vanuit mijn kant pas actie mag worden ondernomen nadat een dot zes uur of langer niet heeft bewogen.

Toch werd snel duidelijk dat niet alle renners van mijn lijst een actief signaal op de kaart projecteerden. Voor mij een reden om officieel commentaar te geven onder het kaartje van de desbetreffende rijders, met de vraag aan het SRMR1-team of het een technische probleem betrof… óf dat er iets speelde waarvan ik op de hoogte gebracht zou moeten worden. Ik werd direct op de hoogte gebracht; één rijder had opgegeven en twee anderen stelden de start wegens ziekte een dag uit. Bovendien zou Jon’s tracker offline zijn, waardoor ze naar hem zouden uitkijken. Voor mij genoeg informatie om in Trello de eerste officiële scratch update (benaming voor een rijder die opgeeft) te geven. Nu voelt het officieel.

Enorme uitdaging

De route die deelnemers van de SRMR1 afleggen is bizar. Op MAProgress is het profiel te zien. Verspreid over de dagen komt er hier en daar een update binnen van de organisatie of van een van de rijders die ik volg. Ondertussen plaats ik commentaar over de status van de rijders in Trello. En natuurlijk – ik begin om mijn dots te geven. Ik neem m’n rol dan ook serieus; alle stops, afgelegde hoeveelheid kilometer en overwonnen hoogtemeters worden nauwkeurig genoteerd.

Elke dag kom ik meer in de flow en voel ik de timing van de individuen beter aan. Maar dag vier is behoorlijk zorgelijk; zes(!) van mijn dots moeten opgeven. Iedereen is gelukkig oke – de meesten staan in direct contact met mij op het moment van opgeven. Het is voor mij een kwestie van een screenshot van het gesprek in Trello uploaden, zodat het team van SRMR1 ze officieel als scratched kan bestempelen.

Het is schrijnend om een dot over een bergkam te zien bewegen, snel achteruit te zien gaan of soms urenlang onbeweeglijk op een klif te zien staan. Soms breekt het zweet me uit van nervositeit. Vanuit mijn knusse huis zie ik waar ze zijn, en weet ik dat ze met doodsangsten moeten worstelen als ze tijdens een sneeuwstorm naar een hoogte van 4000m proberen te klimmen.

Foto: @tomhardies

Gelukkig zijn alle scratched deelnemers van mijn lijst wegens mechanische problemen gestopt, en niet vanwege blessures. Zo reed één van mijn rijders 100 kilometer zonder achterrem, voor de handdoek in de ring te gooien. Meer verhalen stromen binnen, en het is duidelijk een intense en gevaarlijke route.

Officieel hoef ik nog maar twee dots in de gaten te houden, welke de wedstrijd binnen 10 dagen moeten voltooien. Een van hen loopt met 220 afgelegde kilometers flink achter, terwijl de andere (vrouwelijke!) rijder op het moment van schrijven al 520 van de 1700 kilometer heeft afgelegd. De echte professionals van deze groep hebben er nu al 800 kilometer opzitten, en lopen zo’n 200 tot 400 kilometer voor op het grootste deel van de groep.

De grote vraag nu is natuurlijk of ze het gaan halen. 97 rijders zijn van start gegaan, waarvan er nu nog 73 rondrijden.

Foto: @silkroadmountainrace

Dots stalken

Ik ben mijn dots continu aan het stalken; ik ben verslaafd aan hun uitdagingen en vooruitgang. Bovendien ben ik verbaasd over de technologie die mij in staat stelt om in detail te zien waar ze zijn, hoe de klimmen en afdalingen zijn én over wat voor terrein ze zich voortbewegen.

Aan het einde van de Silk Road Mountain Race 1 zal ik een tweede deel schrijven. Hierin lees je of mijn dots het einde hebben gehaald. Óók ben ik geïnterviewd over mijn ervaringen van het dot watching. Interesse? Luister hier naar aflevering 5.

 

~ Kristy Gabriels (@kristyspark)