Als je vandaag de dag aan het Nederlandse wielrennen denkt, dan is de kans groot dat de naam Tom Dumoulin daarbij in je hoofd komt. En dat is ook niet al te gek. De beste man is het beste dat Nederland op het gebied van grote rondes te bieden heeft. En eerlijk gezegd is dit geen naam die we 6 jaar geleden hadden voorspeld. Maar dat is het knappe van Dumoulin: hij blijft zichzelf verbeteren en doorontwikkelen.

Onderdeel van de sprinttrein

We maakten in 2012 eigenlijk pas kennis met Tom Dumoulin. In dat jaar wist hij een plekje te veroveren in de ploeg van Argos-Shimano. Een ploeg die voornamelijk om twee namen draaiden: Marcel Kittel en John Degenkolb. Twee jonge sprinters met veel potentie. Deze twee renners pakten dat jaar zo’n beetje alle zeges die ze konden pakken. Van Tom Dumoulin werd nog niet veel verwacht. Hij reed mee om de sprinters goed af te zetten. Waar mogelijk kon hij zelf een redelijk klassement rijden. In dat eerste jaar wist hij in kleinere rondes regelmatig in de top tien te eindigen. De eerste hints naar de potentie van deze renner.

Tom Dumoulin

Foto: Cor Vos

World Tour-renner

Het jaar daarop maakte Argos-Shimano als ploeg de overstap naar het World Tour-niveau. Hierdoor hadden ze automatisch recht op een startplek in alle grote rondes, en waren ze niet langer afhankelijk van wildcards. Dit zorgde ervoor dat Dumoulin zich met andere grote renners kon meten. De stijgende lijn was ingezet. Hij maakte onderdeel uit van de Tour-ploeg waarmee Kittel vier etappes won. Ook wist hij dat jaar het podium te pakken in de Eneco Tour. Daarnaast werd hij zowel in de tijdrit als in de wegwedstrijd van het NK respectievelijk derde en tweede.

Tom Dumoulin

Foto: Cor Vos

Tom Dumoulin als tijdrijder

Het waren met name z’n tijdritten die positief opvielen, en daar werd dan ook meer focus opgelegd. In 2014 zagen we daar de eerste resultaten van. In de verschillende rondes waar hij dat jaar aan meedeed, kwam hij op het podium. Enkel namen als Alejandro Valverde en Tony Martin moest hij voor zich dulden. Op het WK tijdrijden wist hij zelfs voor het eerst het podium te halen met een bronzen medaille. Hij werd tegelijkertijd ook Nederlands kampioen in die discipline en won dat jaar in de Eneco Tour ook de tijdrit.

De doorbraak

Het seizoen van 2015 kunnen we zien als de doorbraak van Tom Dumoulin. Het is het jaar waarin hij ook een rol van betekenis in de klassementen probeerde te spelen. In de Tour van dat jaar wilde hij de gele trui veroveren in de openingstijdrit in Utrecht. Dat lukte echter net niet, maar in de etappe daarna was Dumoulin alert. Hij zinspeelde op een aanval op de Muur van Hoei om de gele trui te veroveren, maar een zware valpartij zorgde ervoor dat hij moest opgeven. Hij was de eerste officiële uitvaller van de Tour de France van dat jaar.

Foto: Cor Vos

Daardoor lag hij er een tijdje uit en besloot hij in de Ronde van Spanje zijn retour te maken. Zonder echt in vorm te zijn, baarde hij veel opzien. Hij reed de hele race een uitstekend klassement, won een etappe én de tijdrit. Op de één-na-laatste dag reed hij zelfs nog in de rode leiderstrui. Heel Nederland droomde weer van een Nederlandse ronde-zege. Helaas was die laatste etappe er één te veel en liep z’n achterstand op tot een 6e plek in het algemeen klassement.

Tom Dumoulin verslaat Chris Froome in een man-tot-mangevecht in de laatste kilometer van de Vuelta-etappe. – Foto: Cor Vos

2016 als het jaar van de tijdrit

Je zou verwachten dat hij het jaar daarop volledig voor het klassement in een grote ronde zou gaan, maar niks is minder waar. Omdat 2016 het jaar van de Olympische Spelen was, werd z’n hoofddoel een gouden plak op de discipline tijdrijden. Toch startte hij aan wat grote rondes, ter voorbereiding. Hij begon met de Giro, waar hij met de openingstijdrit in Apeldoorn de roze trui wist te veroveren. In die ronde leek hij heel goed, totdat hij moest opgeven met een ontsteking aan het zitvlak.

Foto: Cor Vos

Vervolgens besloot hij de Tour te rijden om op die manier met een goede conditie naar Brazilië af te reizen. Het was een ronde waarin hij in het klassement snel geen rol van betekenis speelde. Maar daardoor kreeg hij de ruimte om aan te vallen en vrij te rijden. Het resulteerde in een overwinning in de Koninginnenrit en daarna ook nog de overwinning in de tijdrit. Het ging echter mis later in de race, toen hij viel en een breukje in de pols opliep. Daarmee leek zijn Olympische droom uiteen te spatten.

Hij wist de Olympische spelen uiteindelijk wel te halen. Hij moest aan de start van de wegwedstrijd verschijnen om in de tijdrit te mogen starten. Na 12 kilometer gaf hij het op, zodat hij zich kon richten op de tijdrit. Het leek daarbij te gaan tussen Dumoulin en Chris Froome. Dumoulin reed fantastisch en versloeg Froome, maar hij had daarbij eigenlijk geen rekening meer gehouden met Fabian Cancellara. De Zwitser reed zijn laatste seizoen en had de rest van het seizoen weinig goede uitslagen gereden. Als een duveltje uit een doos sloeg hij tijdens de tijdrit toe en pakte hij Olympisch Goud. Dumoulin werd tweede.

Foto: Cor Vos

Dumoulin, een sporter met een winnaarsmentaliteit, was teleurgesteld maar tegelijkertijd trots op zijn prestatie. En dat mag ook wel, als je kijkt waar hij vandaan komt. Deze zilveren medaille was nogmaals de bevestiging dat Dumoulin een hele grote is. De twee seizoenen die volgden, leverden Tom Dumoulin prachtige sportmomenten op. Iets wat we in een tweede artikel bespreken.