Banden in het veldrijden. Het is als ‘zwarte magie’. Het is als een geheim recept. Als een wijnproeverij, of als het recept van Coca Cola. Het is voer voor mythes, legendes en eeuwenoude kunst. Zelfs Gandalf heeft niet het volledige antwoord op de vraag.

Voodoo in het veldrijden

Het meest recente, legendarische geval van ‘voodoo’ in het veldrijden, was tijdens het Wereldkampioenschap 2017 in Luxemburg. Tijdens deze wedstrijd, op een extreem steenachtige ondergrond, reed de super fitte Mathieu van der Poel vier keer lek. Zijn aartsrivaal, Wout van Aert, reed daarentegen maar één keer leek. Van Aert’s trainer (toentertijd) Niels Albert had stad en land afgezocht naar nieuwe (van het oude model) groene Michelin-banden voor veldrijden. Hij vond welgeteld 6 sets van dit soort banden, bij fietsenwinkels over heel België verspreid.

Wout van Aert WK veldrijden 2017

Wout van Aert op weg naar de titel tijdens het WK Veldrijden 2017 op de ‘vintage’ groene banden – Foto: Getty Images

Hard, maar niet verloren

Van Aert reed op deze slecht verkrijgbare banden en won het WK Veldrijden. Het oude rubber was gehard, maar niet verloren gegaan. Terwijl het hele deelnemersveld continu aanspraak deed op de mecaniciens, triomfeerde Van Aert. Van der Poel was letterlijk in tranen tijdens het interview na de wedstrijd.

Een geëmotioneerde Mathieu van der Poel na het WK Veldrijden 2017. Een eerste plek was reëel geweest, maar z’n banden… – Foto: Getty Images

Nerd-alert

Banden, of het nou draadbanden of tubes zijn, zijn behoorlijk belangrijk in het veldrijden. Tijdens het verzamelen van de renners voor de startlijn, worden menig banden van de concurrenten zorgvuldig bestudeerd. Het profiel, de luchtdruk en het soort velgen zijn allemaal belangrijke details. Tenminste, als je hier om geeft. Net als nerds zoals wij.

Rhinos, Pipistrellos, Typhoons, Limus 33s, Grifos. Al deze namen wekken gevoelens op bij de liefhebbers van het veldrijden. De meer praktisch ingestelde veldrijders kiezen waarschijnlijk voor all-round draadbanden (met of zonder normale of latex binnenbanden) zoals Schwalbe’s Racing Ralph.

Dugast Rhino band

Dugast Rhinos: ze voelen zich thuis in de modder

Weekend-warrior crash

Maar wij van The Prologue zijn nerds. Zo reed de schrijver van dit stuk recentelijk (in z’n weekend-warrior mode) met 30 kilometer per uur met z’n voorwiel een gat in. Een voorwaartse salto was het resultaat, en de Dugast Typhoon tube kwam deels los van de velg. Einde van de wedstrijd. De lijm was deels opgedroogd, wat duidelijk maakte dat er een nieuwe laag lijm tussen de tube en velg moest.

Ondanks een flinke deuk in het ego, was de materiaalkeuze niet verkeerd. De grond was vochtig, niet te modderig, dus was er genoeg grip voor het traditionele “Grifo”-patroon van de Typhoon. En met iets minder dan 2 bar aan lucht in de banden ging de fiets als een speer vooruit.

Dugast Typhoon

Dugast Typhoon. Het profiel van deze band komt behoorlijk overeen met die van de klassieke Clement Grifo, welke wordt gezien als ware klassieker in de wereld van het veldrijden.

Bandenwissel? Niet makkelijk!

Op een droog, zanderig parcours was een Pipistrello een betere keuze geweest. En wanneer het modderiger was geweest, dan was de keuze op een Dugast Rhino gevallen. Maar, zoals de oplettende lezer waarschijnlijk al is opgevallen,  zijn deze banden niet snel te vervangen. Zeker wanneer je op tubes rijdt, heb je voor elke set banden een andere set velgen nodig. Net zoals de professionals.

Typhoon Pipisquallo band

De Typhoon Pipisquallo. Dit nieuwe type is een kruizing van het Pipistrello- en Rhino-profiel.

Lijm en zorgen

Veldrijden is dus eigenlijk een dure en tijdrovende sport. Zeker wanneer je into de banden bent. Het leren lijmen van de tube op een velg is een crime. Maar wel leuk. Het ademenen van de lijm-geur en het zorgen maken over of alles goed blijft zitten. Een beetje een masochistische tijddoder.

Cyclocross bike mud

Zo ziet een fiets er na een wedstrijd op een “Rhino dag” eruit. Tijdens het veldrijden zijn hoge velgen niet perse praktisch om aerodynamische redenen, maar om het ‘snijden’ door de modder.

Maar wanneer je op tubes rijdt, wil je nooit meer zonder. Ook omdat je moeite hebt gestoken in het juist bevestigen van de band aan de velg. Maar nog zwaarder weegt het kunnen fietsen met weinig bar, zonder lek te rijden door kuilen in het parcours.