De Tour de France is het grootste wielerspektakel van het jaar. Heerlijk om op de tv te kijken. Maar mocht je ooit in de buurt zijn: ga kijken aan de kant. Het is een beleving om niet te vergeten.

De grootste wielerrace van het jaar is zonder twijfel de Tour de France. Elk jaar kijkt de wereld zo’n drie weken naar Frankrijk. Daarbij genieten we van de prachtige locaties waar het peloton langsfietst, is de strijd onderling soms heroïsch en is het indrukwekkend om te zien hoe snel renners na de finish van een bergetappe de journalisten te woord staan. Het is waar schouwspel, dat heerlijk is om naar te kijken. Maar als jij zijzelf een groot liefhebber noemt en je bent een keertje tijdens de Tour in Frankrijk op vakantie, doe je zelf een lol en bezoek een keer een etappe.

Foto: Cor Vos

Logistiek drama

Eerlijk is eerlijk, daarbij is een bergetappe zonder twijfel de mooiste etappe om mee te maken. Zeker aan het einde van de etappe, wanneer er sprake is van een kopgroep, een groep met de favorieten, het peloton en de sprinters die op grote achterstand liggen en binnen de tijd maximale tijd binnen willen komen, heb je veel om te aanschouwen. Het enige nadeel van dit soort etappes is de logistiek. De wegen naar de bergen toe staan vaak al vol, dus als je niet wilt fietsen, dan moet je rekening houden met geduld en veel wachten. En als alles dan voorbij komt, dan zul je nog een tijdje moeten wachten voordat alles weer is vrijgegeven en je naar beneden kunt dalen.

Mocht je niet een een volle dag in de brandende zon willen staan en gestresst worden van al het wachten, dan is een zogenaamde vlakke etappe ook fantastisch om mee te maken. Een plek uitkiezen is dan wat makkelijker. Je kijkt gewoon welke lokale weg aansluit op het parkoers, parkeert de auto dan op een halve kilometer afstand, zodat je ruimte hebt om de auto weg te zetten en vervolgens na het passeren van het peloton weer makkelijk weg kunt gaan.

Foto: Cor Vos

Voorpret

Ikzelf heb dit twee keer gedaan. Eén keertje toen ik een jaar of acht was, de tweede keer toen ik begin 30 was. Met name de eerste keer was magisch. Daar stond ik dan met mijn ouders langs de weg. Met een radiootje bij ons konden we volgen hoe de koers verliep en waar de renners zich ongeveer bevonden en we dus konden uitrekenen hoe lang het nog duurde voordat ze langskwamen.  Vervelen doe je tot die tijd eigenlijk niet.

Voordat de renners langskomen zijn er simpelweg twee dingen die het wachten eigenlijk heel erg leuk maken. Ten eerste is het het publiek om je heen over het algemeen supervriendelijk. Zeker toen ik wat ouder was heb ik met mijn beste Frans heel wat gesprekken kunnen voeren en ben ik zelfs uitgenodigd om tijdens de lunch een hapje mee te eten. Fransen die aan de kant van de weg naar de Tour komen kijken zijn de meest vriendelijke Fransen die ik ben tegengekomen.

De Tour-karavaan

Het tweede hoogtepunt bestaat uit de zogenaamde Tour-karavaan. Zij rijden een tijdje vooruit op de koers en het is eigenlijk een grote carnavalsoptocht. Vrolijk uitgedoste auto’s scheuren met zo’n zestig kilometer per uur voorbij (ze moeten immers voorblijven op de koers) en gooien terwijl ze langsrijden allemaal meuk uit hun wagen. De waarde van deze producten zijn zo goed als nul, maar toch rent iedereen er achteraan in de hoop dat hij een souvenir mee naar huis kan nemen. Het is namelijk het bewijs dat je er was.

Daarna is het weer een uur rustig. Een tijd waarin de spanning zich opbouwt. Je weet dat de renners dichtbij zijn. En dan is het zover, de eerste motoren verschijnen in de verte. Ze komen dichterbij en nadat ze passeren komt de kleine kopgroep. Zoef, zoef, zoef en het was weer voorbij. Dan een minuut of twee niks, weer motoren en dan het peloton. In een seconde of twintig rijdt het gekleurde geheel van verschillende shirtjes voorbij. Je probeert renners te herkennen aan hun shirtjes, maar dat gaat niet. Het enige dat je echt meemaakt is het verfrissende windje van de vaart die zij maken. Vervolgens komen er nog een paar achterblijvers voorbij en is met het passeren van de zogenaamde bezemwagen is het voorbij. Het ging allemaal snel, maar de complete dag en belevenis is iets dat ik nooit had willen missen. Niet als klein jochie en niet als volwassen man.