Sommigen doen het al jaren. Anderen hebben het nog nooit gedaan. En sommigen zijn er net aan begonnen. Voor deze laatste groep ‘newbies’ in de wereld van Zwift zullen de onderstaande situaties behoorlijk herkenbaar zijn.

Zwift, Zwift Companion, Zwiftpower… euh?

Dus je hebt Zwift op je computer gedownload. En de Zwift Companion-app op je telefoon staan. Mét de bijbehorende Zwift-app op je telefoon. Én jezelf op Zwiftpower.com (wat niet van Zwift zelf is) geregistreerd. Wat nu? Nu ben je volledig verward. Wat gebruik je wanneer? En met welke technologie? De schrijver van dit verhaal is halverwege januari 2019 begonnen met ‘Zwiften’, en weet nog steeds niet wat hij doet. Het is dan ook veel om in één keer te verwerken. Zo moet je je vermogensmeter, hartslagband, cadans-sensor én smart trainer bijvoorbeeld koppelen met Zwift, wil je hier het meeste uit halen. Je ‘power source’ (niet elektriciteit, maar het apparaat dat je fietsvermogen meet) kan je smart trainer zijn, of een vermogensmeter, mocht je deze hebben. Het is even uitzoeken geblazen. Maar zodra je je laptop of smartphone aan je setup hebt gekoppeld, voelt het als een klein wonder wanneer je andere renners voorbij ziet rijden in de wondere wereld van Watopia. En wanneer je langer dan 15 minuten kijkt zonder zelf een trap te doen, unlock je de “Stalker”-achievement. LOL.

Zwift

Tech stress

Zodra je up and riding bent, is er meer om te ontcijferen. Allereerst: hoe kunnen al deze mensen met elkaar chatten tijdens een slopende training-sessie? Hoe krijg ik die lichtgevende wielen? Wat zijn de plastic schermen die sommige Zwift-rijders voor hun stuur hebben? Wat zijn die zwevende blauwe duimen? Allemaal vragen die je afleiden van het fietsen. Maar hey, je bent nog geen training of wedstrijd gestart, dus rustig aan. Al weet ik nog steeds niet hoe mensen het voor elkaar krijgen om te chatten terwijl ze de longen uit het lijf horen te rijden. Maar ik ben een nieuweling, blijkt maar weer. De lichtgevende wielen zijn vrij te spelen door 50.000 virtuele hoogtemeters te klimmen (als je de Mount Everest-klimuitdaging bent aangegaan). De zwevende duim die je af en toe voorbij ziet komen is een “ride one!” aanmoediging. Renners kunnen deze onderling aan elkaar geven. Één per persoon per sessie. Als ontvanger krijg je hiervoor ook nog eens extra XP-punten. Wanneer een renner met een scherm voor z’n stuur voorbijkomt, betekent dit dat hij of zij een gestructureerd trainingsprogramma aan het afwerken is. Als je goed kijkt, kan je zelfs de statistieken aflezen.

Zwift Structured Training

Het lichtgevende scherm voor het stuur betekent dat hij een Zwift-training volgt

Maar al deze stress is niets vergeleken met de stress die je krijgt om de pain cave-setup de eerste keer soepel te laten werken. Uren aan leeswerk over de ANT+ dongle, bluetooth, de (in)compatibiliteit met je fietscomputer gingen er bij mij aan vooraf. Maar zodra alles goed is ingesteld, verbind het alle opvolgende keren naadloos met elkaar. Zo goed, dat je je afvraagt waarom het de eerste keer zo verdomde moeilijk moest gaan.

Zwift connections

Wanneer al deze vakjes oplichten, ben je klaar om te rijden!

Oprechte spierpijn

Wanneer je je inschrijft voor een Zwift-wedstrijd, verandert de mindset. Het is een wedstrijd. En wees gewaarschuwd; wanneer de mensen op Zwift zeggen dat het “geen wedstrijd” is, negeer ze. Het is áltijd een wedstrijd. Tenzij het georganiseerde event als ‘social ride’ is gelabeld.

De schrijver van dit stuk heeft drie verschillende Zwift-events meegereden. Met drie dagen aan spierpijn als resultaat. Maar ook een 6-maandelijks 20 minuten vermogensrecord, en een nieuw 60 minuten vermogensrecord na het rijden van etappe 6 (ja, die met Alpe du Zwift) van Tour de Zwift. Wat betekent dit? Dat het nog zwaarder is dan een wedstrijd op de weg. Er wordt vanaf seconde één volle bak gereden. Tenzij je tevreden bent met een teruglopende ranking, betekent dit dat je volle bak mee moet trappen. Grappig om te bedenken dat er op dat zelfde moment duizenden andere renners thuis achter hun scherm aan het zweten zijn, tijdens een event als Tour de Zwift. Raar. Maar gelijktijdig ook heel interessant.

Één van de voordelen van zo’n georganiseerd event is de starttijd waar je je aan moet houden. Dit betekent dus op tijd warm rijden, en zorgen dat je aanwezig bent op het moment van het startschot. En zeker in het begin speel je veel nieuwe (digitale) onderdelen van je outfit vrij. Leuk, als je hier om geeft.

Zwift kit

Na drie ritten speel je al een grote hoeveelheid nieuwe spullen vrij

Verslavende neigingen

Zodra je eenmaal bent begonnen en je eerste maand hebt betaald, wil je natuurlijk het beste waar voor je geld. Dus ga je aan zoveel mogelijk events deelnemen. En blijf je verliezen, of ergens als pelotonvulling middenin hangen. Of de WiFi-verbinding knalt eruit, en eindig je vol adrenaline in de meterkast. Hoe dan ook, het begint al snel op een Fortnite-achtige verslaving te lijken. Je bent vaker in de pain cave te vinden. Je komt er meer bezweet uit dan normaal. En het mooiste aan dit hele verhaal: hoe meer je traint, hoe meer waar voor je geld.

Deze Zwift-newbie heeft maar één ‘maar’. Dit heeft waarschijnlijk te maken met de insteek van de events, en hemzelf. Tot nu toe was alles op Zwift namelijk volgas, zonder één moment om je benen even stil te houden. Dat betekent dat alle Zwift-events een soort FTP-test achtige vorm beginnen aan te nemen. Het voordeel hiervan is dat ik nog nooit zo hard op de home trainer heb getraind. Het nadeel is dat ik m’n intervallen niet meer doe. Maar naar horen zeggen zit Zwift vol met gestructureerde trainingsprogramma’s. Al vind ik de Zwift-wedstrijden geweldig. Dus… zie ik je in Watopia?Ride on!